Tuvalette Çok Oturmak Nelere Yol Açar?
Hayatın İçindeki Sessizlik
Kayseri’de, kışın sert, soğuk bir akşam üstüydü. Şehir, neredeyse tamamen beyaza bürünmüştü. Bu tür akşamlar, çoğunlukla insanlar evlerinin içinde sessiz bir şekilde zaman geçirirken, dışarıda rüzgar uğuldamaya başlar. O akşam da öyleydi, ama içimde bir ses vardı: Tuvalette oturduğum anlardan birinin, hayatımı değiştirici bir hikâye haline geleceğini asla düşünmemiştim.
Saatlerce tuvalette oturmak; tuhaf bir şekilde, bana hem bir kaçış hem de bir çözüm gibi geliyordu. Kayseri’nin karlı havasında, sıcak evim bana yetmiyor, her şeyin içinden bir çıkış arıyordum. Biraz daha fazla düşünmeme yardımcı olan, belki de fazla düşünmeme neden olan, tuvalette geçirdiğim zamanlardı.
Zihinsel Bir Tuzağa Düşmek
Tuvaletteyken, bir yanda yalnızlık var, diğer yanda düşünceler. O rahatlatıcı yalnızlık, başta iyi geliyordu; ama bir süre sonra, bir bakıyorsunuz ki bambaşka bir dünyada kaybolmuşsunuz. Kitaplarım, dergilerim ve telefondan okuduğum yazılar… Her şey bir şekilde oraya, küçük bir sığınağa dönüştü. Bu alanda ne zaman bir şeyleri düzeltebileceğimi düşünsem de aslında her şey daha karmaşık bir hale geliyordu.
Bir gün, tuvaletteyken düşüncelerimin ne kadar yoğunlaştığını fark ettim. Benim içimdeki dünyanın derinliklerine daldıkça, gerçekte sadece yüzeyde kalmak istediğimi anladım. Tuvaletteyken, çok şey düşünürken, aslında gerçeklerden ne kadar kaçtığımı fark ettim. İçsel bir çalkantı başladı. O kadar uzun süre oturdum ki, dışarıdaki dünya, her geçen dakika daha da uzaklaşıyordu.
Yalnızlık ve Bağımlılık Arasında
Zamanla, tuvalette geçirdiğim süre arttı. Bir noktada, tuvalette olmanın rahatlatıcı etkisini kaybetmeye başladım. Her şey, düşüncelerle dolu, ama ben onlarla baş edemez hale geliyordum. Oturdukça, içimde daha fazla sıkışan bir duygunun farkına varmaya başladım. Sadece fiziksel değil, zihinsel bir ağırlık vardı. Çoğu zaman bir çıkış yolu arıyordum, ama çözümü tuvalette bulmaya çalışmak sadece sorunlarımı daha da büyütüyordu.
Bir yandan, tuvalette her şey çok basitti. İçerideki sessizlik, dışarıdaki kalabalığın tüm karmaşasından uzak olmak, belki de biraz daha insana özgü bir şeydi. Ama diğer yanda, bir duvarın ardında hissettiğim yalnızlık, düşüncelerimin bana neler yaptığını anlamaya başladım.
Tuvaletteyken, bir kez daha fark ettim ki, dışarıdaki dünyayla arama koyduğum bu mesafe, aslında kendi içimde büyük bir boşluk yaratıyordu. Zihnimde her geçen dakika daha da büyüyen bu boşluk, beni bir çıkmaz sokağa sokmuştu. Tuvalette fazla kalmanın tek sonucunun yalnızlık olmadığını, aynı zamanda zihinsel bir tükenmişliğe de yol açabileceğini anlamıştım.
Bir Değişim Başlıyor
Bir gün, tuvalette otururken, çok derin bir nefes aldım. Birdenbire içimde bir şey değişti. Yalnızlık, bir rahatlama gibi hissetmeye başlamışken, şimdi bu yalnızlık kendini bir sıkıntıya dönüştürmüştü. Kafamı kaldırıp dışarıya bakmak istedim. Bütün bu düşünceler, bütün bu yalnızlık, aslında neye hizmet ediyordu? Gerçekten bir şeyler değiştirebilecek miydim, yoksa sadece tuvaletteki zamanımı bir nevi erteleme yöntemi olarak mı kullanıyordum?
İçsel bir çatışma baş gösterdi. Bir değişim ihtiyacı vardı, ama bu değişim nereye giderdi? Benim içimdeki huzuru bulmam, biraz da tuvaletten çıkmamla ilgiliydi. Yavaşça kapımı araladım ve dışarı adım attım. Belki de bazen, yalnız kalmak değil, o yalnızlıktan çıkmak gerekiyordu.
Sonuç: Ruhsal Bir Yeniden Doğuş
Tuvalette geçirdiğim zamanın, bana sunduğu deneyimlerin farkına varmam biraz zaman aldı. O soğuk kış gününde, tuvalette otururken bile kendimi büyümüş gibi hissettim. Zihinsel bir boşluk vardı, ama o boşluğa daha fazla hapsolmanın ne kadar yanlış olduğunu anlamaya başladım. Bir adım atmak, değişimi başlatmak, hiçbir şeyin tek bir noktada kalmaması gerektiğini anlamaktı.
Şimdi, tuvaletteki o uzun süreler bir hatırlatmaya dönüştü. Her şeyin sona ermediğini, yaşamın devam ettiğini hatırlatmak için bir fırsata dönüştü. Kayseri’deki o evdeki yalnızlık, bazen değişime olan ihtiyacımı daha çok hissettirdi. Tuvalette geçirdiğim zaman, aslında içsel bir yolculuğun başlangıcıydı. O anları geçirebilmem, bana hayatın ne kadar değerli olduğunu ve her zaman daha fazlasını aramam gerektiğini öğretti.
—
Sonuçta, tuvalette çok oturmanın nelere yol açabileceğini düşündüğümüzde, aslında yalnızca fiziksel bir alandan bahsetmiyoruz. Ruhsal bir mücadele, bir kayboluş ve yeniden doğuşla ilgili bir şeylerden bahsediyoruz.
Bir tuvalet, bize her şeyden kaçma alanı olabilir, ama asıl mesele, o kaçışın nerelere götürebileceğini ve sonunda nasıl bir dönüşüme yol açabileceğini anlamaktır.