Umman’da Alkol İçmek Yasak mı? Bir Genç Yetişkinin Hikayesi

Her şey Kayseri’nin o kasvetli akşamlarından birinde başladı. Rüzgar soğuk, gökyüzü griydi ve ben, gençliğimin en kafa karıştırıcı dönemlerinden birini yaşıyordum. Henüz 25 yaşındaydım ve ne yapmak istediğimi bir türlü kestiremiyordum. Üzerimde bir çeşit ağırlık vardı; bir boşluk, sanki içimde eksik bir şeyler vardı. Alkol, gece hayatı, arkadaşlarla yapılan sohbetler… Hepsi bana bir süreliğine tatmin veriyor gibiydi ama bir eksiklik vardı. O eksiklik bana hep Umman’ı düşündürüyordu.

Kayseri’den Umman’a Uzanan Bir Hayal

Umman… Adı bana hep uzak, egzotik bir yer gibi gelirdi. Bir yer var mıydı, oraya gittiğinde her şeyin değişeceği, hayatın bir anlam kazandığı? O sıralar her gün biraz daha fazla düşünüyordum. Hem içimde bir yolculuk, bir keşif isteği vardı, hem de gerçekten neyi aradığımı bilmiyordum. Ama bir gün bir fırsat doğdu, ve ben, hayalini kurduğum Umman’a gitmek için biletimi aldım. O kadar heyecanlıydım ki, Kayseri’den Orta Doğu’nun o mistik topraklarına adım atarken kalbim çırpınıyordu.

Gidiş tarihi yaklaşıyor, hazırlıklarımı yapıyordum. Ama bir şey vardı ki, kafamı kurcalıyordu: “Umman’da alkol içmek yasak mı?” Sorunun cevabını öğrenmek için günlerdir araştırma yapıyordum. Çünkü içki, hayatımın küçük ama rutin bir parçasıydı. Bir arkadaşımın doğum gününde, hafta sonları yapılan planlarda, bazen tek başıma bir akşam yemeğinde… Alkol, gündelik hayatımda bana bazen bir kaçış, bazen de arkadaşlarımla bağ kurma aracıydı.

Umman’a Varış: Yeni Bir Başlangıç

Birkaç hafta sonra Umman’a vardıktan sonra, beni ilk karşılayan şey sıcaktı. O sıcak hava, Kayseri’nin kışını aratıyordu. Masmavi gökyüzü, bana hep masallardan fırlamış gibi geldi. Ne yazık ki, o masalsı dünyanın hemen dışında bir gerçek vardı: Alkol yasağı. Yavaşça girdiğim o ilk marketin raflarında alkol bulamamak, beni bir tuhaf hissettirdi. Alkol, bir anda bu kadar yasaklanmışken, sanki toplumun dışına itilmiş gibi hissettim kendimi.

Bir yanda yaşamak istediğim özgürlük, bir yanda yerel yasaların ve geleneklerin beni sınırladığı duygusu vardı. Fakat burada, alkol yasak olduğu için bardağımı ve şişemi kaybetmiş gibi hissettim. O an, Kayseri’deki alkolle ilgili tüm hatıralarım bir anda gözümün önünden geçti. Arkadaşlarla şarap içtiğimiz o akşamlar, birer nostalji gibi yükseldi zihnimde. Ama Umman’da, bir şekilde bu zevki tatmak mümkün değildi.

İlk Duygusal Çöküş

Bir akşam, yalnız başıma bir kafeye oturdum. Çevremdeki masalar, insanlarla doluydu ama bir şey eksikti: Sesler, kahkahalar, mutluluk dolu sohbetler. Hepsinin arasında, bir şey yoktu. Alkol, o masalarda bir türlü yerini bulamıyordu. Gerçekten çok şaşkındım. İnsanlar sohbet ediyorlar, ama o hafif alkolün getirdiği rahatlık yoktu. O an ne kadar garip hissettim anlatamam. Kayseri’de ben alkolün her zaman insanların özgürleşmesini, rahatlamasını sağladığını düşünüyordum. Burada ise, belki de kimse alkolü aramıyordu ama ben onun eksikliğini fazlasıyla hissediyordum.

Bir an kafamda şu soru belirdi: “Alkol yasak olduğu için bu toplum kendini kısıtlamış mı oluyor? Ya da gerçekten böyle bir şeye gerek duymayan bir toplum mu var?” O an bir şey fark ettim; alkolün yasak olması, aslında sadece benim değil, burada yaşayanların da alıştıkları bir durumdu. Her şeyin bir bedeli vardı. Özgürlüğün, rahatlığın ya da eğlencenin… Burada yaşayan insanlar bu bedelleri kabul etmişti. Ama ben, hala o bedeli kabullenememiştim. Alkol bana özgürlüğü, rahatlamayı ve bazen de bir kaçışı sunuyordu. Ama burada, alkol yasak, bu kaçış yoktu.

Umman’da Yaşamak: Kısıtlamalar ve Fırsatlar

Umman’da kaldığım süre boyunca pek çok şey öğrendim. Alkol yasağı, toplumun sosyal yapısını doğrudan etkiliyordu. İnsanlar bir araya gelip sohbet ediyor, alışveriş yapıyor ama gece hayatı genelde sakin ve huzurlu bir şekilde geçiyordu. Kayseri’de ise, gençlerin çoğu haftanın bir gününü dışarıda, bir barda geçirirdi. O barlar, sohbetlerin yapıldığı, gülüşmelerin yükseldiği, bir anlamda hayatın içinde bir yerdi.

Ama burada, her şeyin farklı olduğunu kabul etmeliydim. Alkolün eksikliği, bir açlık gibiydi; ama başka şeylerin de yerine geçebileceğini fark ettim. Birbirini tanımayan insanların burada daha fazla bağ kurduklarını, insan ilişkilerinin çok daha derin olduğunu gözlemledim. Bir akşam, Ummanlı bir aileyle birlikte akşam yemeği yediğimde, onların gözlerindeki o sıcaklık, nehir gibi akan sohbetleri, bana Kayseri’nin bambaşka bir yönünü hatırlattı. Bir anlamda, alkol yerine insanlar daha fazla birbirlerine bağlanmıştı. Ve bu bana oldukça ilham verdi.

Sonuç: Alkol Yasak Ama Duygular Özgür

Sonunda, “Umman’da alkol içmek yasak mı?” sorusunun cevabını buldum. Evet, alkol burada yasaktı. Ama daha önemlisi, insanların alkol olmadan nasıl bir hayat sürdükleriydi. Benim için, bir anlamda kendi özgürlüğümü bulmam gerekiyordu. Alkol, bana özgürlüğü, rahatlamayı sunduğunda, aslında bağımlı bir hale gelmiştim. Ama burada, insanlar alkol olmadan da eğlenebiliyordu, bağ kurabiliyorlardı. Benim için en büyük ders, alkolün bir yaşam tarzı olarak bir seçenek olduğu kadar, bir kısıtlama olmadan da insanın kendini ifade edebilmesi gerektiğiydi.

Kayseri’deki rahatlık ve eğlencenin eksikliğini yaşasam da, Umman’da bir başka huzur buldum. Bir bakıma, bana yasaklı olan bir şeyin arkasında, duyguların özgürlüğünü bulmuş oldum. Alkol belki yasaktı ama hayat, başka şekillerde de zevkliydi. Bunu sonradan anlamıştım, belki de herkesin kendi yolunu bulması gerekiyordu.